2012/Nov/27

 
เชียงใหม่, บ้านเกิดเมืองนอนของฉัน.
 
ย่างเข้าเดือนตุลา เกือบจะสิ้นสุดปี ลมหนาวเริ่มพัดมาเยือน ไตรมาสสุดท้ายของปี.
มันช่างดีและแสนอบอุ่นเหลือเกิน ที่ได้กุมมือคนที่รักไปด้วยกัน ไม่อุ่นที่มือ
 
ก่อนวันลอยกระทงจะเข้ามาถึง บรรยากาศช่างเป็นใจเหลือเกินสำหรับการฉลองของแต่ละปี
วันเกิดฉัน, วันเกิดเธอ, วันตรงกลางที่ฉลองแค่เรา.
แสงสีประดับประดา รวมไปถึงแสงวันอันสว่างไสวรับวันลอยกระทงสิ้นปีใหม่
ทำให้เรารู้ว่า หน้าหนาวมันอยู่ไม่ไกล และปีนี้กำลังจะสิ้นสุดลงไป
 
ลมหนาวพัดมาเยือนเชียงใหม่ปีที่ 8.
ปีนี้แตกต่างจากทุกปีที่ว่า.
ฉันไม่มีเธอ.
 
และปีนี้คงจะสิ้นสุดลง..,
เมื่อลมหนาวพัดมาเยือนอีกครา.
 
 
 
สองทุ่ม ยี่สิบเอ็ด.
ยี่สิบเจ็ด พฤศจิกา สองพันสิบสอง.
 กรุงเทพ .
 
 

2011/Jan/08

ฉันยังคงทำหน้าที่ของฉันได้สมบูรณ์แบบ,

ฉันตื่นแต่เช้า, เพื่อใช้ชีวิตแบบ เดิม เดิม ที่เคยทำ

ล้างหน้า, แปรฟัน และเข้าไปอาบน้ำและปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปด้วยความเคยชิน

 

เปลือกตา..จะทำหน้าก็ต่อเมื่อเราหลับตา เท่านั้น ภายใต้น้ำไหลรินเอื่อยแบบนี้

เพราะตาจะได้ไม่บอบช้ำ เจ็บหรือแสบเวลาที่น้ำไหลรินลงมาจากฝักบัว

เปลือกตา, เธอกับตาก็ต่างไม่เคยมองเห็นกันเลย..

ถ้าเมื่อตาอยากมองเห็นเปลือกตา ก็ต้องหลับตาลงข้างหนึ่ง เพื่อให้เห็นเปลือกตาอีกข้างหนึ่ง

และถ้าต้องทำแบบนั้นตลอดไป. . วันนึงตาคงล้า หมดแรง และเดิน มอง และทำอะไรไม่สะดวกแบบที่เคย ทั้งตาและทั้งเปลือกตาต่างก็เห็นว่านั้นเป็นปัญหา.

เราแค่ไม่ต้องอยากมองเห็นกัน,

... “ตาจ๋า, เธอจะรู้ไหม ว่าฉันยังอยู่ตรงนี้ คอยปกป้องเธอโดยที่เธอไม่ต้องขอร้อง

ไม่ต้องของร้องให้ฉันอยู่ ฉันจะอยู่ตรงนี้ ข้างๆ กับเธอ ไม่ต้องฝืนตัวเอง หรือเปลี่ยนสิ่งต่างๆรอบๆกาย จนรบกวนอวัยวะอื่นๆของร่างกายหรอ” ..

..”ตาจ๋า, เพื่อให้เธอได้ดำรงค์ชีวิตอย่างสมบูรณ์ต่อไป, อย่าหลับตาลงข้างเดียวอีกเพื่อมองหาฉัน.. หากเมื่อไหร่เธอเหนื่อยล้าต้องการการพักผ่อน โปรดจงรู้ว่าฉันอยู่กับเธอ,, ทุกครา ที่เธอหลับตา”

 

ฉันออกจากห้องน้ำ เช็ดน้ำตาที่ไหลริน, และภาวนา เพื่อให้ได้นอนฝันถึงเธออยู่เรื่อยไป แต่การข่มตาลง, มันไม่ง่ายเลย.

ไม่ง่ายเลยสำหรับคำถามที่มีเอ่อล้น ความคิดถึงที่บอกใครไม่ได้ และสักวันเธอก็คงจะลืมเลือนเรื่องราวต่างๆไป

 

ฉันกระชากสติตัวเองแรงๆอีกครั้งกลับมาที่หน้าจอคอม, ., งานคั่งค้างอีกมากมายที่รอฉันจัดการอยู่..

และปล่อยให้ชีวิตของฉันดำเนินต่อไป. แบบไร้วิญญาณ,


edit @ 8 Jan 2011 10:41:20 by ::G*Ny::

2010/Nov/24

เช่นกันกับวันวาน.. 
 
 
ข้าพเจ้าทอดสายตาออกไปไกล, คล้ายว่าจะหลุดลอยไปในอีกโลกนึง
 
ข้าพเจ้าชอบถ่ายรูป.
วิวสวยๆ กล้องอะไรก็ได้. หากเราได้เป็นคนเติมสีสันให้หน่วยความจำที่ว่างเปล่า
กลายเป็นความทรงจำที่สดใส หรือแสนเศร้า
 
มีคนบอกแม่บอกว่า,
ชอบภาพที่ฉันถ่าย.. เพราะมันสื่ออะไรมากกว่าที่เห็น
เขาบอกว่าภาพของฉันดูแล้วเห็นความรู้สึกของคนถ่าย
 
"ถ้าแฟนพี่เป็นนางแบบนี่คงต้องถ่ายรูปทั้งวันแน่ๆเลย"
ฉันจำประโยคของเธอได้ไม่ชัดนัก แต่มีใจความคล้ายกันกับข้อความนี้
 
ฉันหวานยิ้มให้กับภาพพวกนี้อีกครั้ง,
ยิ้ม, ที่ฉันบอกเธอ ว่ายิ้มผ่านสายตา..
ภาพที่เธอยิ้มหวานผ่านเลนส์กล้องมา
เชื่อไหม? ว่ายิ้มแบบนี้หาไม่ได้จากรูปอื่นที่เธอถ่าย.
เชื่อไหม? ตาของเธอยิ้มออกมาจากข้างใน.
แหละเชื่อไหม? ฉันดีใจที่ทำให้เธอยิ้มแบบนี้ได้..
จากภาพที่ฉันเป็นคนถ่าย
 
หากจะเก็บรอยยิ้มของเธอไว้ในความทรงจำของฉัน 
คงไม่มีใครเอามันไปจากฉันได้..
 
เช่นกันกับวันวานที่ข้าพเจ้านั่งอยู่ตรงนี้..ที่เดิมของข้าพเจ้า
และเฉกเช่นวันนี้ที่ความคิดในสมองหลุดลอยไปไกล
ดั่งเช่นกันกับวันวาน.. ที่ลมเคยพัดผ่าน