ฉันอัดควันสีขาว จากแท่งสีขาวเรียว เข้าไป...นานๆครั้ง แต่ครั้งละนานๆ
นานเท่าไหร่แล้วนะที่ฉันออกมายืนอยู่ที่หน้าระเบียง..ตรงนี้
เสียงรถแล่นผ่านไปมา..คันแล้ว คันเล่า..
ความคิดของฉันกำลังล่องลอยไป พร้อมๆกับอารมณ์ที่ฉันอยากจะปล่อยมันออกมา..
ช้า ช้า พร้อมกับกลุ่มควันสีขาว ที่ลอยไปตามลมพัด
หน้าหนาวกำลังมาแล้วสินะ..หลายวันมานี้..ฉันมีความสุข กับการมีเธอ..
ฉันเป็นคนที่ไม่รู้จักคำว่าพอดี..มีแต่มาก หรือไม่มีเลย..
ไม่เคยเข้าใจคำว่าพอดี
ฉันไม่รู้ว่าจะเอาใจยังไง..จะทำตัวยังไง..กังวลว่าทุกอย่างมันจะไม่พอดี
เพราะฉันเป็นคนไม่พอดี..จะเรียกว่าลำเอียงก็ได้
ควันสีขาวยังฟุ้งอยู่ในบรรยากาศรอบๆตัว
"เก็บไว้ใช้เองไหม" ...เสียงจากคนน่ารักคนนั้น บอกฉันมา
"เอาไปเหอะ แบ่งกัน..เราไม่ค่อยสูบหรอก นอกจากเวลาเครียด..."ฉันตอบเธอไป
แต่ช่วงนี้สูบบ่อยนะ ประโยคหลังนี่่ได้แต่พูดในใจ..ไม่ต้องมารับรู้หรอก..แค่ฉันยืนอยู่ตรงนี้..เห็นเธอมีความสุข
ใกล้ๆ แต่แบบไกลๆ มันก็น่าจะพอดีละมั้ง..หรือนี่คือระยะแห่งการพอดีที่ฉันไม่เคยได้เจอ
"อย่าลืมเอาไปให้ด้วยหล่ะ ..." ฉันพูดออกไป
กลุ่มควันสีขาวยังลอยซ้ำ วนอยู่รอบตัวฉัน..
หมดแล้วสินะ...พอเถอะ สำหรับวันนี้
ปล่อยใจช้ำๆของฉัน..ล่อยลอยไปกับสายลม
ฉันเชื่อทุกอย่างที่เธอพูด .. ฉันจะอยู่เพื่อรับรู้..จากองศาที่เธออยากให้เห็น..
ฉันจุดมันอีกครั้ง....แพ้สินะ...
แพ้ใจของตัวเองทุกๆเรื่อง...ถ้าไม่มีใครเดือดร้อนจากการกระทำนี้..ก็ขอให้ฉันได้อยู่ที่นี่
เพื่อเฝ้าดูแลเธอ...และปล่อยใจของ ความคิด ความรัก ความคิดถึงของฉัน ให้มันลอยไปกับสายลม..
ดั่งควันสีขาว..
