ฉันยังคงทำหน้าที่ของฉันได้สมบูรณ์แบบ,

ฉันตื่นแต่เช้า, เพื่อใช้ชีวิตแบบ เดิม เดิม ที่เคยทำ

ล้างหน้า, แปรฟัน และเข้าไปอาบน้ำและปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปด้วยความเคยชิน

 

เปลือกตา..จะทำหน้าก็ต่อเมื่อเราหลับตา เท่านั้น ภายใต้น้ำไหลรินเอื่อยแบบนี้

เพราะตาจะได้ไม่บอบช้ำ เจ็บหรือแสบเวลาที่น้ำไหลรินลงมาจากฝักบัว

เปลือกตา, เธอกับตาก็ต่างไม่เคยมองเห็นกันเลย..

ถ้าเมื่อตาอยากมองเห็นเปลือกตา ก็ต้องหลับตาลงข้างหนึ่ง เพื่อให้เห็นเปลือกตาอีกข้างหนึ่ง

และถ้าต้องทำแบบนั้นตลอดไป. . วันนึงตาคงล้า หมดแรง และเดิน มอง และทำอะไรไม่สะดวกแบบที่เคย ทั้งตาและทั้งเปลือกตาต่างก็เห็นว่านั้นเป็นปัญหา.

เราแค่ไม่ต้องอยากมองเห็นกัน,

... “ตาจ๋า, เธอจะรู้ไหม ว่าฉันยังอยู่ตรงนี้ คอยปกป้องเธอโดยที่เธอไม่ต้องขอร้อง

ไม่ต้องของร้องให้ฉันอยู่ ฉันจะอยู่ตรงนี้ ข้างๆ กับเธอ ไม่ต้องฝืนตัวเอง หรือเปลี่ยนสิ่งต่างๆรอบๆกาย จนรบกวนอวัยวะอื่นๆของร่างกายหรอ” ..

..”ตาจ๋า, เพื่อให้เธอได้ดำรงค์ชีวิตอย่างสมบูรณ์ต่อไป, อย่าหลับตาลงข้างเดียวอีกเพื่อมองหาฉัน.. หากเมื่อไหร่เธอเหนื่อยล้าต้องการการพักผ่อน โปรดจงรู้ว่าฉันอยู่กับเธอ,, ทุกครา ที่เธอหลับตา”

 

ฉันออกจากห้องน้ำ เช็ดน้ำตาที่ไหลริน, และภาวนา เพื่อให้ได้นอนฝันถึงเธออยู่เรื่อยไป แต่การข่มตาลง, มันไม่ง่ายเลย.

ไม่ง่ายเลยสำหรับคำถามที่มีเอ่อล้น ความคิดถึงที่บอกใครไม่ได้ และสักวันเธอก็คงจะลืมเลือนเรื่องราวต่างๆไป

 

ฉันกระชากสติตัวเองแรงๆอีกครั้งกลับมาที่หน้าจอคอม, ., งานคั่งค้างอีกมากมายที่รอฉันจัดการอยู่..

และปล่อยให้ชีวิตของฉันดำเนินต่อไป. แบบไร้วิญญาณ,

เช่นกันกับวันวาน.. 

 

 

ข้าพเจ้าทอดสายตาออกไปไกล, คล้ายว่าจะหลุดลอยไปในอีกโลกนึง

 

ข้าพเจ้าชอบถ่ายรูป.

วิวสวยๆ กล้องอะไรก็ได้. หากเราได้เป็นคนเติมสีสันให้หน่วยความจำที่ว่างเปล่า

กลายเป็นความทรงจำที่สดใส หรือแสนเศร้า

 

มีคนบอกแม่บอกว่า,

ชอบภาพที่ฉันถ่าย.. เพราะมันสื่ออะไรมากกว่าที่เห็น

เขาบอกว่าภาพของฉันดูแล้วเห็นความรู้สึกของคนถ่าย

 

"ถ้าแฟนพี่เป็นนางแบบนี่คงต้องถ่ายรูปทั้งวันแน่ๆเลย"

ฉันจำประโยคของเธอได้ไม่ชัดนัก แต่มีใจความคล้ายกันกับข้อความนี้

 

ฉันหวานยิ้มให้กับภาพพวกนี้อีกครั้ง,

ยิ้ม, ที่ฉันบอกเธอ ว่ายิ้มผ่านสายตา..

ภาพที่เธอยิ้มหวานผ่านเลนส์กล้องมา

เชื่อไหม? ว่ายิ้มแบบนี้หาไม่ได้จากรูปอื่นที่เธอถ่าย.

เชื่อไหม? ตาของเธอยิ้มออกมาจากข้างใน.

แหละเชื่อไหม? ฉันดีใจที่ทำให้เธอยิ้มแบบนี้ได้..

จากภาพที่ฉันเป็นคนถ่าย

 

หากจะเก็บรอยยิ้มของเธอไว้ในความทรงจำของฉัน 

คงไม่มีใครเอามันไปจากฉันได้..

 

 

เมื่อฉันเปิดเปลือกตาขึ้น, ลมพัดผ่านทะลุผ้าห่มสีเหลืองผืนบางของฉัน ที่ใช้ในหน้าร้อน..

 

ทันทีที่ได้สติ ฉันหันขวามองหามือถือเครื่องสีดำ บางแต่หนัก เฉกเช่นความเย็นที่ได้รับจากอุณหภูมิอากาศในขณะนี้

 

"เห้ย, หกโมงแล้ว" ตัวฉันรีบเด้งขึ้นจากทีนอน เหมือนกันกับขนมปังที่ปิ้งเสร็จจากเตา..

 

ก่อนที่เท้าข้างซ้ายจะก้าวลงจากเตียง, ฉันหยิบอุปกรณ์อีกชิ้น อวัยวะชิ้นที่ 33 อ่านที่หน้าจอ พลันพบว่า วันนี้วันเสาร์.. ไม่มีเรียน.. "แล้วตื่นทำไมเนี่ย??แต่เช้า"  

 

ฉันมองสถานะของฉันในบีบีอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนตัวเลขในเครื่อง, .. จำนวนวันที่ฉันเฝ้าคอย . . "

เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเองเหรอเนี่ยะ? " ดูนานเหมือนกันเนอะ

..การเฝ้าคอยอะไรสักอย่างสำหรับคนที่ไม่เคยหยุด ไม่เคยคอย และไม่เคยรออะไร... 

 

.. ." พี่ไม่ต้องทำแบบนี้แล้วก็ได้นะ, พอเถอะ .."  . "แล้วทำไมตอนคบกันไม่เห็นเคยทำแบบนี้?"

ข้อความเหล่านี้ก้องอยู่ในหัวของฉัน ตั้งแต่เธอได้ส่งมา

 

 

สายฝนกำลังจะจากลาจากไปในวันนี้ อาจเพราะลมหนาวเข้ามาใกล้, อาจเพราะฤดูกาลเปลี่ยนไป, อาจเพราะโลกยังคงต้องหมุนไป แต่ละการกระทำมันมีความหมายในตัวมันเอง..ดังเช่นที่เธอจากไป

 

วันนี้ลมหนาวผ่านเข้ามา.. พัดพาสายฝนจากตรงนี้ไป..

 

บางสิ่งยังคงอยู่ในหัวใจ...ไม่จากไปดั่งเช่นฤดูกาล..ที่ลมพัดผ่าน