2010/Nov/24

เช่นกันกับวันวาน.. 
 
 
ข้าพเจ้าทอดสายตาออกไปไกล, คล้ายว่าจะหลุดลอยไปในอีกโลกนึง
 
ข้าพเจ้าชอบถ่ายรูป.
วิวสวยๆ กล้องอะไรก็ได้. หากเราได้เป็นคนเติมสีสันให้หน่วยความจำที่ว่างเปล่า
กลายเป็นความทรงจำที่สดใส หรือแสนเศร้า
 
มีคนบอกแม่บอกว่า,
ชอบภาพที่ฉันถ่าย.. เพราะมันสื่ออะไรมากกว่าที่เห็น
เขาบอกว่าภาพของฉันดูแล้วเห็นความรู้สึกของคนถ่าย
 
"ถ้าแฟนพี่เป็นนางแบบนี่คงต้องถ่ายรูปทั้งวันแน่ๆเลย"
ฉันจำประโยคของเธอได้ไม่ชัดนัก แต่มีใจความคล้ายกันกับข้อความนี้
 
ฉันหวานยิ้มให้กับภาพพวกนี้อีกครั้ง,
ยิ้ม, ที่ฉันบอกเธอ ว่ายิ้มผ่านสายตา..
ภาพที่เธอยิ้มหวานผ่านเลนส์กล้องมา
เชื่อไหม? ว่ายิ้มแบบนี้หาไม่ได้จากรูปอื่นที่เธอถ่าย.
เชื่อไหม? ตาของเธอยิ้มออกมาจากข้างใน.
แหละเชื่อไหม? ฉันดีใจที่ทำให้เธอยิ้มแบบนี้ได้..
จากภาพที่ฉันเป็นคนถ่าย
 
หากจะเก็บรอยยิ้มของเธอไว้ในความทรงจำของฉัน 
คงไม่มีใครเอามันไปจากฉันได้..
 
เช่นกันกับวันวานที่ข้าพเจ้านั่งอยู่ตรงนี้..ที่เดิมของข้าพเจ้า
และเฉกเช่นวันนี้ที่ความคิดในสมองหลุดลอยไปไกล
ดั่งเช่นกันกับวันวาน.. ที่ลมเคยพัดผ่าน
 
 

Comment

Comment:

Tweet


สมบัติของฉันคือความทรงจำ ที่เก็บไว้ในกล่อง
ฉันเรียกมันว่า กล่องความทรงจำ ฉันเก็บสิ่งสำคัญ
มากมายไว้ภายใน และจะเปิดให้ใครก็ตามที่ขอดู

แต่ฉันจะไม่ยกความทรงจำของฉันให้ใคร
สมบัติของฉัน ของฉันแต่เพียงผู้เดียว

big smile